ข า ย !!  อ า ห า ร เ ส ริ ม ~

 

 A Luxury Division of Uniliver 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สนใจติดต่อ  a-po-a@live.com

<<msn/mail>>

 

 

edit @ 9 May 2009 00:08:09 by * † 「冬美」 † *

edit @ 9 May 2009 00:11:35 by * † 「冬美」 † *

 

 

 

Chapter 1 : beginning    

                     คุณเคยแอบชอบใครสักคนไหม ใครคนนั้นที่ทำให้หัวใจเราพองโตได้ ทั้งๆที่ไม่ได้มีความผูกพันอะไรกันเลย เวลาที่แอบดูเขาทำนู้นทำนี่ แอบเดินตาม แอบมองเขาเวลาเรียน อ่านหนังสือ หรือว่ากินข้าว มันช่างมีความสุขจริงๆ         

                ฉันแอบชอบคนคนหนี่งมาเป็นเวลา 1 ปีกับอีกหลายเดือน เขาเป็นคนที่เท่เอามากๆ เป็นคนดัง 1 ใน 5 ของโรงเรียน แถมยังเรียนเก่ง เมื่อมามองเทียบกับตัวฉันที่ เรียนก็ไม่เก่ง แถมยังซุ่มซ่าม เลอะเลือน ที่สู้คนอื่นได้ก็มีหน้าตาที่ก็มีเคล้าความน่ารักอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเอาสิ่งที่แย่ๆในตัวฉันมาบวก ลบ คูณ หาร แล้ว มันก็หักล้างกันหมดพอดี -*-สรุปคือฉันไม่มีอะไรที่เทียบกับเขาได้เลยสักนิด T^T           

               ครอบครัวของฉัน มีฉันเป็นลูกคนเดียว คุณพ่อก็มีธุรกิจอยู่ที่เมืองกรุงนู่น ไม่รู้ว่าจะไปตั้งบริษัทให้มันไกลบ้านทำไม ส่วนคุณแม่ก็ไปดูแลคุณพ่อที่นู้น ตอนแรกฉันก็จะได้ย้ายไปที่เมืองกรุงด้วยนั่นแหละ แต่ด้วยความที่รักบ้านเกิดและติดเพื่อน เลยอ้อนคุณพ่อคุณแม่ จนได้อยู่ที่ถิ่นแดนเดิมต่อไป แต่ก็โดนบังคับให้ย้ายไปอยู่คอนโดของโรงเรียนเพราะกลัวว่าจะมีพฤติกรรมเสียง -*- แต่ก็ดีที่คอนโดฯนี้ก็หรูหรามีสไตล์อยู่พอตัว          

              “อัยโว๊ยยยย แกนั่งเหม่ออะไรของแกเนี่ย” ขณะที่ฉันกำลังพร่ำเรื่องราวของฉันให้กับท่านผู้อ่านอ่านนั้น เสียงไอ้วุ้นเพื่อนสนิทก็กระแทกรู้หู ของฉันจนขี้หูมันโยกย้ายไปมา..         

              “ไม่เอาให้หูแตกไปเลยล่ะแก -*- ”           

                 “ถ้าทำได้ฉันก็ทำไปแล้วแหละ ..เรียกอยู่ 5 รอบก็ มัวแต่เหม่อไปหา$@&#!~” ก่อนที่วุ้นมานจะพูดชื่อของเจ้าชายของฉันออกมา ฉันก็รีบเอามืออุดปากมันไว้ซะก่อน          

              “นี่แก จะพูดให้เขารู้เลยรึไงวะ ไม่เห็นเหรอ ว่าเขาอยู่ใกล้แค่นี้เอง >O<”         

              “ก็ให้รู้ไปดิ ดีออก จะได้คบๆกันให้หมดเรื่องหมดราว ^O^”         

              “พูดเหมือนง่ายนะแกน่ะ =_=^”          

              “เอาล่ะๆ นี่ๆ จะเอานี่ให้ดู ฉันได้ภาพเด็ดของนายเจ้าชายของเธอมา”         

              “จริงป่ะๆๆๆ ไหนดูหน่อยเด๊”         

              “ร้อยนึง ^____^”           

                 “ไอ้ &%$#@!~*”          กว่าฉันจะได้ดูภาพของเจ้าชายสุดหล่อของฉันก็ทำเอาเกือบตายเพราะทุ่มสุดตัวตัว เถียงกะไอ้วุ้นไปหลายยกเลยทีเดียว -*- ไม่รู้จะเถียงให้มันได้อะไรขึ้นมา ทั้งๆที่ให้ฉันดูง่ายๆตั้งแต่แรกก็จบ         

             ภาพเด็ดที่ไอ้วุ้นมันว่า ก็เป็นภาพที่เจ้าชายของฉันกินข้าว แล้วเม็ดข้าวติดปาก ฮ่าๆๆ เด็ดจริงๆ น่ารักที่สุดเลย >< ว้าวๆๆ         

             “เออ อัย วันนี้ ฉันไปเล่นห้องแกนะ ขี้เกียจกลับบ้านว่ะ”         

             “เอาดิ โทรบอกแม่ก่อนล่ะ เดี๋ยวฉันจะโดนแม่แกเฉ่งด้วยอีกคน”         

             “รู้แล้วๆ =3=”         

             ....................         

             ...........         

             ...         

             “กิ๊ง ก่อง กั่ง กิ่ง” เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้น          

             “let’s go. Let’s move~!!” วุ้นมันใช้แขนขวาดึงฉันและแขนซ้ายลากริน(เพื่อนสนิทอีกคนของฉัน)ออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว         

             “จะรีบไปไหนอ่ะแก ห้องอัย มันไม่หนีไปไหนหรอกน่า” รินบ่นขึ้น           

                แต่ดูเหมือนวุ้นจะไม่ได้สนใจฟังที่รินบ่นเลยสักนิด         

             แล้วเราก็เดินทางถึงห้องฉันภายในเวลา 10 นาที          

             “เฮ้อ เหนื่อยจริงๆเลยว่ะ” วุ้นพูดพร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟา         

             “อิก 2 หน่อที่ยืนค้ำหัวแกอยู่ก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ ลุกเลยๆ ให้ฉันนั่งด้วย” ฉันผลักวุ้นให้ลุกขึ้น แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาเป็นคนที่สอง แล้วตามด้วยรินเป็นคนสุดท้าย         

             “อัย ฉันถามแกหน่อยเถอะ..อยู่คอนโดเดียวกัน เคยคุยกันบ้างมั้ยเนี่ย” วุ้นพูดขึนหลังจากที่หายเหนื่อย         

             คนที่วุ้นพูดถึง คนคนนั้นคือ ฟิล เจ้าชายของฉัน เขาอยู่คอนโดเดียวกับฉัน ฉันอยู่ชั้น 4 เขาอยู่ชั้น 3 แต่ที่น่าดีใจกว่านั้นคือ ห้องของ ฟิล อยู่ล่างห้องของฉันพอดีแป๊ะ ^^ น่าดีใจกับตัวเองจริงๆ..แต่ถ้าพูดถึงว่า เคยคุยกันมั้ย ฉันว่า เขาคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่คอนโดเดียวกับเขา เพราะอยู่ที่โรงเรียน ก็มองข้ามหัวฉันไปทุกทีเลย(เพราะฉันมันเตี้ย -*-)         

             “ไม่เคยหรอก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีฉันเดินเหยีบยย้ำหัวเขาอยู่ทุกวันอ่ะ”         

             “เฮ้อ นี่แหละนะ ความต่างกัน เขาก็อยู่ถึงห้อง 1 ไอ้เรามันก็ได้แค่ ห้อง 3 เท่านั้นแหละ” รินพูดขึ้น         

             นั่นสินะ เขาเป็นเด็กเก่งส่วนฉันก็เด็กสมอง(ค่อนข้าง)กลวง..  

----------------Once time i touch LOVE-----------------

         

           “กู โก๊ก กุ โก๊ก~!!” เสียงนาฬิกาปลุกดังขึน         

           “ป๊าบบบ~” ฉันเอื้อมมือไปปิดเหมือนอย่างเคย         

           ทำไมวันนี้รู้สึกไม่สบายตัวเลย พอฉันจะลุกขึ้น ก็ปวดหัวขึ้นมา ห้องหมุนไปหมดเลย >_< โอ๊ยยย เป็นอารายเนี่ย ทำไมไม่มีแรงลุกจากเตียงเลยเนี่ย         

            แล้วอยู่ดีๆ ความมืดก็เข้าครอบคลุมตัวฉันอิกรอบ         

            ...............         

            .........         

            ...         

           แสงแดดที่แยงตา ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา ฉันเริ่มออกจากความมืดทีล่ะน้อย เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เจอเพื่อน 2 หน่อ นั่งมองหน้าด้วยความเป็นห่วง         

           “อัย แกเป็นไข้ ได้ไงฟะเนี่ย” วุ้นถามขึ้น         

            ฉันได้แต่ ส่ายหน้าอย่างเนือยๆ แทนคำตอบ..ฉันก็ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆทำไมถึงป่วยได้ก็ไม่รู้         

            “เอ้อ ..เดี๋ยวฉันโทรบอกแม่แกให้นะ” รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์         

            ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ออกจากมือริน         

            “ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวก็หาย ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง” ฉันบอกริน         

            รินพยักหน้า ยิ้มรับ โดยไม่โต้เถียงใดๆทั้งสิ้น         

            “มามาแก มากินข้าวสักหน่อยก่อน ฉันซื้อข้าวต้มมาให้ละ” วุ้นพยุงตัวฉันนั่งขึ้น แล้วป้อนข้าวต้มที่มันอุตส่าห์ดั้นด้นไปซื้อมาให้..พอกินเสร็จมันก็ยัดยาเข้าปาก แล้วไล่ฉันนอนอีกรอบ..ฉันก็นอนอย่างว่าง่าย ด้วยความปวดหัว         

             ..............         

             ........         

             ...         

             “ก๊อก ๆๆ” ฉันตื่นมาอีกที เพราะได้ยินเสียงคนเคาะประตู         

             ตื่นมาครั้งนี้ อาการเริ่มดีขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังมึนๆหัวอยู่ เลยไม่รู้จะลุกจากเตียงไปเปิดให้คนที่มาหาได้ยังไง         

             สักพักก็มีเสียงประตูเปิดเขามา..ฉันหันหน้าไปมองว่าเป็นใคร..         

             O.o~!! => OoO!!           

                “ฟ่ะ..ฟิล” ฉันดีดตัวขึนอย่างรวดเร็ว ว๊ายยยตายแล้ว เจ้าชายของฉัน เข้ามาในห้องของฉันได้ยังไงเนีย >///<         

             “เพื่อนเธอให้เอาข้าวต้มมาให้เธอ..เพื่อนเธอบอกว่าติดธุระสำคัญ”         

             “อ่ะ..ขอบคุณค่ะ >_<” ฉันโค้งรับ แล้วฉันก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา ฉันเอามือกุมขมับไว้         

             “ปวดหัวเหรอ ..นั่งเฉยๆนะ” ฟิลเดินเข้ามาจับหมอนแล้วเอาตัวฉันนั่งพิงกับหมอนไว้ >///< อารมณ์แบบนี้ยังกับฝันไปแน่ะ         

             “เอ่อ..ฉันก็ไม่เคยดูแลคนป่วย ยังไงก็จะลองดูแล้วกัน ^^;” ฟิลยืนเกาหัวแกร่กๆ แล้วเดินเอาถุงข้าวต้มออกไป เพื่อเทใส่จานให้ฉันกิน         

             แล้วเขาก็เดินกลับเข้ามา พร้อมถ้วยใส่ข้าวต้ม ฮื่อๆๆๆ เราต้องตายแน่ๆเลย ไม่ได้ตายเพราะไข้นะ แต่ตายเพราะเธอนี่แหละ ฟิล TT//TT           

                 “หน้าแดงจังเลย สงสัยไข้ขึ้น” ฟิลพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นฉันที่กำลังนั่งหน้าแดง(เพราะเขิล)มองหน้าเขาอยู่          

             “ไม่ๆๆ ฉันโอเค” ฉันพูดขึ้น         

             “งั้นกินข้าวนะ” ฟิลเดินถือถ้วยเข้ามาให้ฉันตักข้าวต้มกิน         

             พอกินข้าวต้มหมด ฟิลก็เอายาให้กิน แล้วก็บอกให้ฉันนอนพัก         

             “เอ่อ..ฟิล ขอบคุณนะ” ฉันบอกเขาก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป         

             “อื้อ ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ^^” ฟิลพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป         

             พอเขาเดินออกจากห้องไปเท่านั้นแหละ ฉันนอนบิดไปบิดมา ทั้งๆที่ไม่สบาย แต่หัวใจของฉันกลับอิ่มเอิบ พองโตด้วยความสุโขมากมายเลย >//< ยะฮู้~ มีฟามสุขที่ซู๊ดดดดดด~ ^//^           

               เช้าวันต่อมา ฉันก็ไม่ได้ไปโรงเรียน แต่อาการก็ดีขึ้นมากแล้ว สงสัยเป็นเพราะกำลังใจดีล่ะมั้ง ^^            

               วุ้น กับ ริน ก็มาหาฉันแต่เช้า พร้อมข้าวต้ม(อิกแล้ว =O=)          

            “ไงจ๊ะ เพื่อนสาว เมื่อคืนมีความสุขม้ายยยยย” วุ้นโผเข้ามากอดฉัน ด้วยท่าทางระริกระรี้         

            “แผนแกล่ะสิ” ฉันพูดขึ้น         

            “แหมๆ ก็เผอิญเจอกันข้างล่าง เห็นว่าเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกับแก เลยวานให้ช่วยเหลือนิดหน่อยๆเอง ฮิๆๆ” วุ้นพูดจบ แล้วก็หัวเราะด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์         

            “ฉันจะถือว่าความเจ้าเล่ห์ของแก เป็นบุญคุณกับฉันละกันนะ ^^” ฉันพูดพร้อมกับยัดข้าวต้มเข้าปาก         

            “วันนี้แกก็แกล้งป่วยอีกวันสิ เผื่อฟิลจะได้มาหา” รินพูดขึ้น         

            “ก็ว่างั้น *0* 55+” ฉันตอบ          

            แต่ก็ได้เพียงแต่คิดอย่างเดียวเท่านั้นแหละที่จะป่วยต่ออิกวัน เพราะตอนบ่ายฉันก็ต้องอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน เพราะว่ากลัวงานค้าง แล้วมันจะเหนื่อย ไม่ได้ว่าขยันอะไรหรอกนะ แต่ถ้าทำงานหลังเพื่อนมากๆ มันจะไม่มีต้นฉบับให้ลอก เอิ่กๆ ^__^;           

               ขณะที่ฉันกำลังเดินขึ้นตึก ก็เห็นฟิล กำลังจะเดินลงมา >///< เขิลชะมัดเลย ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อวานด้วยแล้วนะ โอ๊ยยยย ฉันแทบจะชักลงไปซะตรงนี้เลนทีเดียว         

            “หายดีแล้วเหรอ ^^” ฟิลทักฉัน อ๊ายยยยย ขอ กรี๊ดดดด (ในใจ) 1 ที >O<            “อื้ม ^^ ขอบคุณนะ แหะๆ” ฉันตอบแล้วก็รีบเดินมุดๆขึ่นไป         

             โอ๊ยยย ใจเต้นตึกตักตึกตักเลย >///< ร่างกายแทบจะละลาย หายใจแทบไม่ทัน ทำไมฟิลถึงเท่อย่างนี้ เจ้าชายของช้านนนนนนนน >O<           

                “..รตา รินรตา”          

             “ค่า” ฉันขานรับชื่อทันทีหลังจากได้ยินอาจารย์เรียกชื่อฉัน         

             “เหม่ออะไร..หายดีแล้วแน่นะ” อาจารย์เดินมาถาม         

             “ค่ะ หายแล้วค่ะ หนู ขอโทษค่ะอาจารย์ >_<”         

             “แกคิดอะไรอยู่วะ” หลังจากที่อาจารย์เดินกลับไป วุ้นก็ถามขึ้น         

             “เปล่าๆ ไม่ได้คิดอะไร” ฉับตอบแล้วก้มหน้า ลอกการบ้านที่ค้างส่งต่อไป          เมื่อการบ้านทุกอย่างเสร็จ รินก็สะกิดไหล่ฉัน         

             “นี่ๆ แกรู้ตารางสอบยัง”         

             “สอบอะไรของแก -*-” ฉันท้วงถาม           

                “ก็สอบไฟนอลไงแก แกจะไม่สอบเหรอ =O=;”          

             “เออ..ช่ายยยนี่หว่า จะสอบแล้ววว OoO~”          จะสอบไฟนอลซะแล้ว แต่ทำสมองของฉันมันยังกลวงๆอยู่เลยล่ะ ความรู้ที่เรียนมาหายไปไหนหมด TOT;            

                “ว่าแล้ว ว่าแกต้องลืม อะ..ฉันถ่ายเอกสารมาให้ละ” รินยื่นตารางสอบมาให้ฉัน         

             “ขอบใจๆ ^^; แต่แกรู้ป่ะ ว่าฉันไม่มีความรู้ในสมองเลยนะตอนนี้อ่ะ”         

             “แล้วไอ้ที่นั่งข้างๆแก ทั้งสองคน ยังกะมีแหนะ -*- ” วุ้นตอบแทนริน         

             มีเวลาให้อ่านหนังสือ แค่ 5 วันเอง อาทิตย์หน้าก็จะสอบแล้ว..จะจบ ม.5 มั้ยเนี่ยช้านนน >O<           

--------------Once time i touch LOVE---------------

         

             และแล้วเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว          

             “กิ๊ง ก่อง กั่ง กิ๊ง .. ขอให้นักเรียนทุกคน ตั้งใจในการสอบปลายภาคประจำปีการศึกษา 2550 นี้..โชคดีค่ะทุกๆคน” เสียงตามสายประกาศ ก่อนที่ฉันและเพื่อนๆกำลังจะเข้าไป ฌาปนกิจ ตัวเอง T^T           

                 เปิดมาหน้าแรก ก็ทำเอาน้ำนาแทบไหล..ทำไมที่อ่านมา มันไม่เห็นเหมือนในข้อสอบเลยล่ะคะ อาจารย์ TOT หนูไม่อยากมาเรียนซ่อมตอนซัมเมอร์นะ ฮื่อๆๆTTOTT; 

To be continue…

 

edit @ 10 Feb 2009 20:06:00 by * † 「冬美」 † *

edit @ 10 Feb 2009 20:08:20 by * † 「冬美」 † *

Hey YA!!

วันนี้มาทำอะไร ไรไรไร..ร (แอ๊กโคว่ อย่างแรง ฮ่าๆ)

วันนี้มาอัพเค่อะ เหตุเป็นเพราะมารับ Tag อิกรอบ ครั้งนี้จากChopin เอิกๆ

รู้สึกจะเป็นกะ สิ่งของในประเป๋า ของเรา นั่นเอง ^^

1* กระเป๋าตังค์ ...อันนี้ขาดไม่ได้เลยนะ ไม่งั้น อาจตายได้ โดยปกติแล้ว ใช้ควบ 2 ใบอ่ะ เหอะๆ

ไม่รู้จะใช้อะไรเยอะนักหนาอ่ะเนอะ ไม่รู้เหมือนกัน มันติดละ

2* มือถือ... อันนี้ขาดได้บ้างเป็นบางโอกาส แต่ก็ไม่อยากขาดอ่ะ เผื่อมีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้

3* กระดาษทิชชู่ + ผ้าเช็ดหน้า... เวลาต้องใช้แล้ว ไม่มีหนิลำบากจริงๆ ก็เลยติดตัวไว้

4*แป้ง กระจก หวี...แบบว่า ใช้บ่อยค่ะ(ห้าห้าบวก) เอาไว้ช่วยให้ตัวเองดูมัjนใจขึ้น^^

5* คงจะเป็น ปากกา ดินสอ ยางลบ + สมุด ...อะไรประมาณนี้อ่ะ เพราะว่า เวลาว่างๆ วาดรูปเล่นแล้วมันเพลินดีค่ะ

- - - - เอ่อ..ไม่รู้จะTag ต่อใครดีอ่ะ แหะๆ เอาเป็นว่า เรา Tag ต่อละกานน ฮิ้วว~ ห้าห้าบวก

ตอนนี้ ...อยากจะ แต่งฟิค.. พาโตะ 6 ให้จบ เร็วๆ ...แต่หัวไม่ไปเรย

เนื่องจาก.. มีเรื่องให้ปวดหัว..มากมาย เหอะๆ

ขอบคุณ..ที่คอยตามฟิคเรานะ...แบบว่า...เป็นปลื้มอ่ะ >.<

ก่อนจะมีอัพเนี่ย.. รู้สึก..มีเรื่องให้เขียนเยอะ..นะ แต่พอมาเขียนจริงๆ

กลับคิดไม่ออก..เรย เหอะๆ

งั้น..พอ..แค่..นี้..แหละ..

บ๊าย บี บี๊ บาย

 

 

 

edit @ 11 Sep 2008 13:44:35 by ★ * † 「冬美」 † * ★